Coraz częściej do dietetyka zgłaszają się pacjenci, oczekujący dietoterapii będącej elementem leczenia choroby przewlekłej. Decyzja ich wynika z własnych poszukiwań sposobów na rozszerzenie zakresu działań, które spowodują poprawę stanu zdrowia lub zostają skierowani przez lekarza specjalistę.

Zagadnienie rozpoznania czynników środowiskowych związanych z przejadaniem się jest obszarem zainteresowania badaczy, ponieważ zmiana tych czynników może zapobiec epidemii otyłości lub pomóc osobom otyłym wprowadzić zdrowsze nawyki żywieniowe. W ciągu ostatnich 30 lat zmieniły się schematy żywieniowe, liczba posiłków spożywanych poza domem, a rozmiary porcji i naczyń wzrosły zarówno w domu, jak i poza nim¹. Jakie czynniki wpływają na to, że jemy więcej niż zaplanowaliśmy, a jakie ograniczają spożycie niezdrowej żywności?

Jedynie źródło wiedzy o żywieniu czy również skuteczny środek zmiany zachowań żywieniowych dzieci i młodzieży?

Zaburzenia odżywiania (ZO) mogą mieć druzgocący wpływ na zdrowie i wydajność sportowców. Mimo że kobiety stanowią znaczną większość wśród osób, które szukają profesjonalnej pomocy w związku z zaburzonymi wzorcami odżywiania, zjawisko to dotyczy także mężczyzn sportowców¹. Uważa się, że obraz ZO u osób profesjonalnie uprawiających sport może się różnić od tego, jaki występuje u osób niebędących sportowcami².

Podczas pierwszej konsultacji z pacjentem dietetyk ma bardzo wiele do zrobienia i stosunkowo mało czasu na realizację wszystkich zadań. Na jakich zagadnieniach się skupić, aby rozmowa była jak najbardziej efektywna i wartościowa dla pacjenta? W jaki sposób poprowadzić spotkanie, aby pacjent wrócił na kolejną konsultację?

Stres można zdefiniować jako określoną relację między jednostką a jej otoczeniem, która oceniana jest przez osobę jako obciążająca lub przekraczająca jej zasoby adaptacyjne i zagrażająca jej dobrostanowi¹. W ciągu wielu lat badań i obserwacji zauważono ścisły związek pomiędzy doświadczaniem stresu a procesami starzenia się przebiegającymi w organizmie człowieka².

Znacznie mniejsza ilość mężczyzn niż kobiet decyduje się na dietę. Jednocześnie uważa się, że mężczyźni generalnie odnoszą większe sukcesy w redukcji masy ciała. Kobiety w ciągu swojego życia parokrotnie podejmują próby redukcji masy ciała przy pomocy zmiany sposobu żywienia, podczas gdy większość mężczyzn sięga po dietę jednokrotnie¹. Jednak z drugiej strony mężczyźni uwzględniają sugerowane zmiany dietetyczne w mniejszym stopniu niż kobiety, okazują sceptycyzm i opór wobec komunikatów dotyczących edukacji żywieniowej i często postrzegają zdrowe odżywianie jako monotonne i niesatysfakcjonujące². Na jakie aspekty relacji i wdrażania zmian dietetycznych należy zwrócić szczególną uwagę podczas pracy dietetycznej z pacjentem mężczyzną?

Podobnie jak we wszystkich innych zawodach związanych z pomaganiem drugiemu człowiekowi (lekarze, nauczyciele, psychologowie), problem wypalenia zawodowego może także dotyczyć dietetyków.