Dietetyka sportowa odgrywa kluczową rolę w kształtowaniu wyników, regeneracji i zdrowia sportowców, jednak rosnąca liczba strategii żywieniowych budzi wiele kontrowersji i niepewności. W odpowiedzi na te wyzwania Hiszpańskie Towarzystwo Żywieniowe (SEÑ) opublikowało w 2025 roku konsensus dotyczący skuteczności i bezpieczeństwa najpopularniejszych modeli żywieniowych w sporcie.

Azotany od blisko dwóch dekad wzbudzają coraz większe zainteresowanie w świecie sportu i nauki o żywieniu. Ich suplementacja, zwłaszcza w formie soku z buraka, może poprawiać wydolność tlenową, obniżać koszt tlenowy wysiłku i wspierać funkcje układu krążenia. Coraz więcej badań potwierdza, że odpowiednio stosowane azotany to nie tylko wsparcie dla sportowców, ale także element prozdrowotnej diety.

Białko uchodzi za fundament dietetyki sportowej, wspierając rozwój masy mięśniowej, ale także odgrywając kluczową rolę w regeneracji i adaptacjach wysiłkowych. Najnowsze badania podważają dotychczasowe paradygmaty, wskazując, że dawki protein mogą przynosić wymierne korzyści bez negatywnych skutków metabolicznych.

Wzrost liczby kobiet trenujących wyczynowo stawia przed nimi nowe wyzwania, zarówno w kontekście fizycznym, jak i żywieniowym. Odpowiednia dieta stanowi fundament wydolności sportowej, a jej niedobory mogą prowadzić do zaburzeń hormonalnych, które znacząco wpływają na zdrowie i wyniki.

Dieta ketogeniczna, początkowo stosowana w leczeniu padaczki, zyskuje coraz większe zainteresowanie wśród sportowców oraz osób aktywnych fizycznie. Choć teoretycznie ten model żywienia może wspomagać wydolność w długotrwałym wysiłku, wyniki badań naukowych nie są jednoznaczne. W artykule omówiono oficjalne stanowisko na temat zastosowania diety ketogenicznej u osób aktywnych fizycznie wydane przez Międzynarodowe Towarzystwo Żywienia w Sporcie.

Suplementacja kolagenem stosowana jest zarówno w prewencji urazów, jak i we wsparciu rekonwalescencji po przebytych kontuzjach mięśni, stawów, tkanki chrzęstnej i łącznej oraz kości³. 

Młody sportowiec nie jest „miniwersją” dorosłego. Jego anatomia, fizjologia, zapotrzebowanie energetyczne na składniki odżywcze są odmienne z powodu nasilonego procesu wzrostu organizmu, a potrzeby energetyczne są nieproporcjonalnie duże do rozmiarów ciała. Niedożywienie może prowadzić do zwiększonego ryzyka kontuzji, pogorszonej regeneracji oraz nieosiągnięcia optymalnej gęstości mineralnej kości.

Głównym obszarem zainteresowania w kontekście zastosowania soku z buraka są azotany, azotyny oraz końcowy produkt ich przekształceń, czyli tlenek azotu (NO, ang. Nitric oxide). Zastosowanie różnych produktów z buraka jest coraz bardziej popularne wśród sportowców z powodu poprawy zdolności wysiłkowych oraz optymalizacji procesu regeneracji^1,2 .