Kwas dokozaheksaenowy (DHA) to ważny składnik dla prawidłowego funkcjonowania organizmu ludzkiego. Należy do rodziny kwasów omega-3 i w gruncie rzeczy jest syntetyzowany w organizmie człowieka z kwasu α-linolenowego, ale często w ilości niewystarczającej do pełnienia wszystkich istotnych funkcji fizjologicznych. Z tego powodu tak ważne jest dostarczenie go ze zwyczajową dietą lub poprzez jej suplementację. DHA uczestniczy w rozwoju funkcji wzrokowych, sensorycznych i poznawczych. W związku z powyższym w ogólnoświatowych rekomendacjach podkreśla się potrzebę przyjmowania tego kwasu zarówno przez kobiety w ciąży, jak i małe dzieci.

W czerwcu 2026 r. światło dzienne ujrzała aktualizacja zaleceń klinicznych dotyczących postępowania u chorych na otyłość. Nowe stanowisko jest dwukrotnie obszerniejsze od swojej poprzedniej edycji opublikowanej w 2024 roku, liczba rozdziałów wzrosła z 16 do 21, a zmiany nie mają charakteru wyłącznie redakcyjnego – dotyczą bowiem takich kwestii, jak sposób rozpoznawania choroby czy definiowania celów terapeutycznych. Poniższy artykuł ma za zadanie w telegraficznym skrócie streścić najważniejsze założenia najnowszych zaleceń oraz zestawić je z rekomendacjami z roku 2024, ze szczególnym uwzględnieniem elementów istotnych w codziennej praktyce klinicznej.

Polskie Towarzystwo Dietetyki opracowało stanowisko naukowe dotyczące żywienia osób z otyłością leczonych agonistami receptora GLP-1 (np. semaglutyd) i podwójnymi agonistami GIP/GLP-1 (tirzepatyd). Dokument zawiera 21 stanowisk i ma jedno przesłanie: lek zmniejsza apetyt, ale nie dba o jakość tego, co pacjent je – to zadanie dietetyka.

Badania laboratoryjne są ważnym elementem diagnostyki chorób wątroby, jednak pojedynczy nieprawidłowy wynik nie zawsze świadczy o uszkodzeniu lub zaburzeniu funkcji tego narządu. Kluczowe znaczenie ma łączna interpretacja parametrów oraz określenie dominującego wzorca nieprawidłowości. Wyniki należy odnosić do obrazu klinicznego i wywiadu, aby właściwie ocenić ich znaczenie diagnostyczne.

Bezpieczeństwo żywności kojarzy się przede wszystkim z ochroną przed zagrożeniami związanymi z jakością i składem produktów, jednak u części pacjentów może stać się źródłem przewlekłego lęku i potrzeby nadmiernej kontroli. Doświadczenie traumy może wpływać na relację z ciałem i sprawiać, że kontrolowanie jedzenia staje się sposobem na odzyskanie poczucia bezpieczeństwa, przewidywalności i wpływu. Jak rozpoznać, kiedy troska o zdrowe odżywianie przekracza granicę i jak prowadzić pracę z pacjentem z wykorzystaniem podejścia trauma-informed care?

Rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie grup środków spożywczych przeznaczonych do sprzedaży dzieciom i młodzieży w jednostkach systemu oświaty oraz wymagań, jakie muszą spełniać środki spożywcze stosowane w ramach żywienia zbiorowego dzieci i młodzieży w tych jednostkach (Dz.U. z 2026 r. poz. 197), wprowadza zmiany w funkcjonowaniu przedszkolnych i szkolnych stołówek, do których placówki rozpoczęły przygotowania jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego. Choć nowelizację Rozporządzenia Ministra Zdrowia opublikowano w Dzienniku Ustaw pod koniec lutego, szersze zainteresowanie mediów i opinii publicznej pojawiło się dopiero niemal pół roku później, wraz z wejściem przepisów w życie.

Zaburzenia ze spektrum autyzmu (ASD) oraz zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) należą do najczęstszych zaburzeń neurorozwojowych wieku dziecięcego. Z perspektywy dietetyka ich znaczenie wynika nie z potrzeby stosowania „specjalnej diety”, ale przede wszystkim z częstego współwystępowania trudności związanych z karmieniem i jedzeniem, wybiórczości pokarmowej, zaburzeń stanu odżywienia, niedoborów składników odżywczych, problemów żołądkowo-jelitowych oraz wpływu farmakoterapii na apetyt i wzrastanie. Postępowanie żywieniowe powinno być integralnym elementem kompleksowej opieki nad dzieckiem, a punktem wyjścia w pracy dietetyka powinien być rzeczywisty problem żywieniowy i kliniczny dziecka, a nie sama diagnoza neurorozwojowa.