W czerwcu 2026 r. światło dzienne ujrzała aktualizacja zaleceń klinicznych dotyczących postępowania u chorych na otyłość. Nowe stanowisko jest dwukrotnie obszerniejsze od swojej poprzedniej edycji opublikowanej w 2024 roku, liczba rozdziałów wzrosła z 16 do 21, a zmiany nie mają charakteru wyłącznie redakcyjnego – dotyczą bowiem takich kwestii, jak sposób rozpoznawania choroby czy definiowania celów terapeutycznych. Poniższy artykuł ma za zadanie w telegraficznym skrócie streścić najważniejsze założenia najnowszych zaleceń oraz zestawić je z rekomendacjami z roku 2024, ze szczególnym uwzględnieniem elementów istotnych w codziennej praktyce klinicznej.
Otyłość jest postępującą i nawracającą chorobą przewlekłą, która pogarsza stan zdrowia, zwiększa ryzyko powikłań i skraca oczekiwaną długość życia – stąd merytoryczną i etyczną powinnością każdego przedstawiciela zawodu medycznego jest na tę chorobę zwrócić uwagę, a zwłaszcza w przypadku lekarzy: we właściwy sposób ją diagnozować. I tu widać wyraźną zmianę w treści zaleceń – w rozdziale 2 pt. „Rozpoznawanie otyłości”, choć w dalszym ciągu wskaźnik BMI (z jego punktami odcięcia, tj. 25,0–29,9 kg/m2 dla nadwagi oraz ≥30 kg/m2 dla otyłości) figuruje jako proste narzędzie przesiewowe stosowane w diagnostyce choroby otyłościowej, podkreśla się obecnie jeszcze wyraźniej znaczenie oceny ilości i rozmieszczenia tkanki tłuszczowej oraz powikłań związanych z jej nadmierną masą i aktywnością.
W czerwcu 2026 r. światło dzienne ujrzała aktualizacja zaleceń klinicznych dotyczących postępowania u chorych na otyłość. Nowe stanowisko jest dwukrotnie obszerniejsze od swojej poprzedniej edycji opublikowanej w 2024 roku, liczba rozdziałów wzrosła z 16 do 21, a zmiany nie mają charakteru wyłącznie redakcyjnego – dotyczą bowiem takich kwestii, jak sposób rozpoznawania choroby czy definiowania celów terapeutycznych. Poniższy artykuł ma za zadanie w telegraficznym skrócie streścić najważniejsze założenia najnowszych zaleceń oraz zestawić je z rekomendacjami z roku 2024, ze szczególnym uwzględnieniem elementów istotnych w codziennej praktyce klinicznej.
Pełna treść artykułu, wraz z załącznikami do pobrania, dostępna jest dla prenumeratorów czasopisma, po zalogowaniu się.
Polskie Towarzystwo Dietetyki opracowało stanowisko naukowe dotyczące żywienia osób z otyłością leczonych agonistami receptora GLP-1 (np. semaglutyd) i podwójnymi agonistami GIP/GLP-1 (tirzepatyd). Dokument zawiera 21 stanowisk i ma jedno przesłanie: lek zmniejsza apetyt, ale nie dba o jakość tego, co pacjent je – to zadanie dietetyka.
We wrześniu 2026 roku opublikowano pierwsze polskie wytyczne dotyczące diagnostyki, leczenia i monitorowania celiakii u dorosłych. Dokument porządkuje najważniejsze zasady postępowania z pacjentem, uwzględniając m.in. aktualne europejskie standardy ESsCD oraz znaczenie kompleksowej opieki dietetycznej.
Badania laboratoryjne są ważnym elementem diagnostyki chorób wątroby, jednak pojedynczy nieprawidłowy wynik nie zawsze świadczy o uszkodzeniu lub zaburzeniu funkcji tego narządu. Kluczowe znaczenie ma łączna interpretacja parametrów oraz określenie dominującego wzorca nieprawidłowości. Wyniki należy odnosić do obrazu klinicznego i wywiadu, aby właściwie ocenić ich znaczenie diagnostyczne.
