Olej rzepakowy od lat zajmuje ważne miejsce w zaleceniach żywieniowych ze względu na korzystny profil kwasów tłuszczowych i zawartość kwasu α-linolenowego. W artykule przedstawiono najnowsze dane dotyczące możliwej obecności glifosatu w oleju rzepakowym, uwzględniając jego właściwości fizykochemiczne oraz losy tego związku podczas przetwarzania nasion.
Olej rzepakowy od lat stanowi filar zaleceń żywieniowych w profilaktyce chorób układu krążenia oraz zaburzeń metabolicznych. Charakteryzuje się optymalnym zestawem kwasów tłuszczowych: zawiera zaledwie ok. 7% nasyconych kwasów tłuszczowych (SFA), wysoki udział jednonienasyconych kwasów tłuszczowych (MUFA, ok. 64%) oraz ok. 28% wielonienasyconych kwasów tłuszczowych (PUFA). Kluczowym atutem oleju rzepakowego jest blisko dwudziestoprocentowa zawartość kwasu a-linolenowego (ALA, ok. 10–11%) przy relacji omega-6 do omega-3 na poziomie około 2:1. Mimo udokumentowanych właściwości prozdrowotnych, w debacie publicznej pojawiają się obawy dotyczące obecności pozostałości środków ochrony roślin w oleju rzepakowym, w szczególności glifosatu. Niniejszy artykuł przedstawia dogłębną analizę molekularną, fizykochemiczną oraz analityczną, opartą na danych z badań publikowanych w indeksowanych czasopismach i raportach instytucji EFSA (European Food Safety Authority) oraz JMPR (Joint FAO/WHO Meeting on Pesticide Residues), dowodząc, że konsumpcyjny olej rzepakowy jest wolny od obecności glifosatu.
Kluczowym atutem oleju rzepakowego jest blisko dwudziestoprocentowa zawartość kwasu a-linolenowego (ALA, ok. 10–11%) przy relacji omega-6 do omega-3 na poziomie około 2:1.
Olej rzepakowy od lat zajmuje ważne miejsce w zaleceniach żywieniowych ze względu na korzystny profil kwasów tłuszczowych i zawartość kwasu α-linolenowego. W artykule przedstawiono najnowsze dane dotyczące możliwej obecności glifosatu w oleju rzepakowym, uwzględniając jego właściwości fizykochemiczne oraz losy tego związku podczas przetwarzania nasion.
Pełna treść artykułu, wraz z załącznikami do pobrania, dostępna jest dla prenumeratorów czasopisma, po zalogowaniu się.
We wrześniu 2026 roku opublikowano pierwsze polskie wytyczne dotyczące diagnostyki, leczenia i monitorowania celiakii u dorosłych. Dokument porządkuje najważniejsze zasady postępowania z pacjentem, uwzględniając m.in. aktualne europejskie standardy ESsCD oraz znaczenie kompleksowej opieki dietetycznej.
Błonnik pokarmowy jest jednym z kluczowych czynników kształtujących funkcjonowanie mikrobioty jelitowej, dostarczając mikroorganizmom substratów wykorzystywanych w procesach fermentacji. Znaczenie dla zdrowia ma jednak nie tylko jego ilość, lecz także różnorodność, struktura i fermentowalność poszczególnych frakcji. Dostępne dane wskazują, że odpowiednio zróżnicowane źródła błonnika mogą wpływać na aktywność metaboliczną mikrobioty, w tym produkcję krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych oraz integralność bariery jelitowej.
Bor jest pierwiastkiem obecnym przede wszystkim w produktach roślinnych, którego znaczenie biologiczne wciąż pozostaje przedmiotem badań. Dostępne dane wskazują na jego możliwy udział m.in. w gospodarce mineralnej, procesach zapalnych, metabolizmie i funkcjonowaniu mikrobioty, jednak siła dowodów w poszczególnych obszarach jest zróżnicowana.
